خانه وبلاگنویسان اورمیه

« Expand/Collapse

پویراز (10 جدید)

November 03, 2008
7:52
خانم...!
» ‎ پویراز

بی‌سروصدا لا‌به‌لای جمله‌های کوتاه و بلند، کلمه‌ها خوابيده‌اند. کلماتی که قرار نيست گفته شوند. تا چه پيش آيد است زندگی، می‌دانم. صدايت هم نمی‌کنم دختر، که همان خانوم بيشتر برازنده‌ات است.

پ.ن:زمان که بگذرد ديگر مسئله‏ی اصلی خيانت معشوقه نيست، مهم‏ترين چيز شکست دادن رقيب است.
October 25, 2008
18:45
باز همان دال تهی...!
» ‎ پویراز

تعصب از باورها می‌آيد، باورها از جهل. ذهن آگاه به باور نيازی ندارد، او سنگ‌بنای خود را اثبات می‌کند يا دست آخر می‌گويد نمی‌داند. باورها زمانی وارد تفکر می‌شوند که منطق خفقان می‌گيرد. منطق ساکت حتی نمی‌تواند ندانستنش را بگويد. هاله‌ای از تقدس باورها را در برمی‌گيرد و ديگر شک برنمی‌تابند و مشت‌ها گره می‌شوند. آنان که باور کرده‌اند خود نيک می‌دانند چه نيرنگی به خود زده‌اند و به هر نقدی نيرنگ را به ياد می‌آورند و نه بر نقاد، که بر خود خشمگين می‌شوند. انگار که ندانستن جرم است و بايد دانست و اگر نمی‌توان ثابتش کرد بايد باور کرد و اسطوره تراشيد و دين بافت و پرستيدش و برايش جنگيد. قضيه باز همان دال تهی است که انگار گريزی نيست از پر کردنش، به هر قيمتی، به هر مزخرفی.
October 17, 2008
7:14
چه ايرادی دارد گه‌گاه انسان بودن...!
» ‎ پویراز

هزار سال است آن‌قدر در گوش وز وز می‌کنند سکونت و ملايمت و ميانه‌روی که دست آخر فرقی نمانده بين آدمی و چنار. انگار کل داستان همين خفه شدن است که نکند چينی آرامش کسی ترک بردارد و اين مزخرفات. اگر گه‌گاه تند بروی مگر چه می‌شود؟ چه می‌شود چنان فرياد بزنی که گلويت خراش بردارد، چنان اشک بريزی که شانه‌هايت را بگيرند که آرام بگيری، چنان نفرت بورزی که نگاهت زهر باشد، چنان عشق‌بازی کنی که انگار فردايی نيست، چنان عربده بکشی که گمان ببرند صد سال سياه‌مست بوده‌ای. چه ايرادی دارد گه‌گاه انسان بودن؟ اگر کسی از اين نکبت اعتدال به تنگ آمده باشد کدام عدالت‌خانه شنوای دردش است؟
September 25, 2008
15:42
پاییز...!
» ‎ پویراز

نمی‌دانم چه شده هر وقت شب می‌شود و می‌خواهم بنويسم هر قدر روزش عبوس بوده‌ام و دنيا بر وفق مرادم نگرديده باشد، باز کلماتم را از آن‌ها که آرام و تنها هستند برمی‌دارم و برای خودم خيال‌پردازی می‌کنم. امروز کمتر از جيره‌ام خنديده‌ام و بيشتر از سهمم اخم کردم. حالا به‌جای آن‌که چند جمله‌ی تلخ بنويسم رفته‌ام پنجره را باز گذاشته‌ام که نکند پاييز راهش را گم کند.

پ.ن:شکسته البته که تاب می‌آورد، شرابش اگر شراب باشد
September 22, 2008
14:06
یا علی...!
» ‎ پویراز
September 12, 2008
5:55
ٍ!...Sadece Hayal Et
» ‎ پویراز
September 09, 2008
19:34
Seni Seviyorum
» ‎ پویراز
September 04, 2008
10:00
بدون شرح...!
» ‎ پویراز
August 30, 2008
5:40
پاره‌پاره شدم...!
» ‎ پویراز

«پاره‌پاره شدم
و هر پاره‌ را در گوشه‌ای رها کردم

پاره‌ای را در ژرف‌ترين نقطه‌ی درياهای آزاد رها کردم
پارو زدم و دور شدم
نگاهی به پشت سر نيانداختم
پاره‌ای را در آن شهر کوچکی
که هيچ‌وقت فراموشش نمی‌کنم جا گذاشتم
نتوانستم بازگردم، کسی چه می‌داند
شايد اگر بازمی‌گشتم هم نمی‌يافتم
پاره‌ای را زير آشنا درخت آلبالويی کاشتم
نپرسيدم که سبز شد يا نه
ميوه داد يا نه
پاره‌ای را دست دوستی عزيز فراموش کردم
وقتی خواستمش پس نداد
گويا چندان هم عزيزش نبوده‌ام
پاره‌ای را برای عشقی بزرگ به آتش افکندم
به خواست خودم
هيچ‌وقت پشيمان نشدم

به خود پيچيدم، نيست شدم
بعد آرام شدم، زنده شدم
و به جای هر پاره‌ام که رفت
تازه‌‌اش را خلق کردم

قوی‌تر، آرام‌تر
شادتر، ساکت‌تر
پخته‌تر، رنجيده‌تر
تنهاتر، خسته‌تر»

Candan Erçetin

پس‌نوشت: من چندان علاقه‌ای به شعر ندارم، هيچ‌وقت داوطلبانه شعر نمی‌خوانم و کمتر شعری به دلم می‌نشيند. هر چقدر فکر می‌کنم نمی‌فهمم چرا اين شعر را شکسته بسته ترجمه کرده‌ام
August 24, 2008
5:44
گوشه دنج حوا...!
» ‎ پویراز

- آمدی گوشه دنج حوا.
- هوس ستاره‌ کردم. چرا اسم اينجا را گوشه‌‌ دنج حوا گذاشتيد؟
- برای اين‌که او پيدايش کرد. تا وقتی اين‌جا بودند هر شب می‌آمد يک مدتی دراز می‌کشيد ستاره‌ها را نگاه می‌کرد.
- ديشب ديدم پيرمرد آمده روی همين سبزه‌ها دراز کشيده.
- دلش که تنگ می‌شود می‌آيد اين‌جا.

پ.ن:احساس شيطان را خوب درک ميکنم،معشوقه ات را بسيار دوست داری اما او خيانت ميکند و با آدمی ميگريزد...!

← مهاجر ::زخمــــــــــــه::&... →

اعضا

پویراز (10 جدید)